Mahjong Treasures

Een publieke catalogus van 866 mahjongspellen, ingelezen uit 32 GB foto's, InDesign-bestanden en PDF's op een externe schijf.

Type
Privé / hobby
Duur
Doorlopend
Stack

Een verzameling van 866 mahjongspellen, over jaren bijeengekocht op Marktplaats, Vinted, Etsy en Catawiki en per stuk gefotografeerd en genummerd. Die verzameling stond als 32 GB aan foto’s, InDesign-bestanden en PDF’s op een externe schijf. Deze site maakt er een catalogus van: publiek te doorbladeren en achter een inlog bij te houden door de eigenaar zelf.

Waarom

De collectie was alleen te doorzoeken door mappen open te klikken en portfolio-PDF’s in Acrobat te openen. Op deze schaal werkt dat niet meer en voor de eigenaar werkte het al langer niet. Wat er ontbrak was niet opslag maar een ingang: één plek waar je een spel op zijn nummer terugvindt, ziet hoe het eruitziet en wat het waard is en waar een vreemde die er koud binnenvalt meteen begrijpt wat hij ziet.

Daar zat een tweede vraag onder. De administratie en de vitrine zijn niet hetzelfde. Wat een spel gekost heeft, van wie het komt en uit welk land het kwam gaat niemand aan; wat het waard is hoort juist bij het object en is precies waar een verzamelaar naar zoekt. Die grens is geen instelling achteraf geworden maar het uitgangspunt: hij zit in het datamodel, niet in een sjabloon.

Hoe het werkt

Laravel 13 met Inertia en Vue 3, componenten uit Nuxt UI, styling met Tailwind 4. Geen aparte API-laag; de controller geeft zijn Vue-pagina de data rechtstreeks mee. De database is SQLite, want de hele collectie past er ruim in en er is niets aan deze site dat een databaseserver rechtvaardigt.

Het bronmateriaal komt binnen via drie Artisan-commando’s, allemaal read-only op de bron. scan leest de schijf en schrijft CSV’s plus een rapport dat apart bijhoudt wat het zelf heeft opgelost en wat een mens moet oplossen. import zet die CSV’s in vijf tabellen. images maakt de webversies van de foto’s. De bron zelf wordt nooit aangeraakt.

Kernpunten waar ik trots op ben

  • Een import die je zonder nadenken opnieuw kunt draaien. De sleutel van een aankoop is zijn bronpad, niet het volgnummer: dat volgnummer is de eigen index van de eigenaar, komt dubbel voor en telt per verkoopkanaal apart. Op het volgnummer matchen levert bij de tweede ronde stille duplicaten op. Op het pad matchen niet.
  • Zichtbaarheid zit op de foto, niet op de pagina. Elke foto heeft een rol, een soort en een zichtbaarheid. Bonnen en advertentiefoto’s staan intern, want daar staan persoonsgegevens op. Was dat een filter in de weergave geweest, dan lekt de eerste pagina die het filter vergeet meteen alles.
  • Een nakijkscherm voor de foto’s die uit PDF’s zijn getrokken. Van ruim duizend foto’s ontbrak het origineel, dus zijn ze uit de item-PDF gehaald. Niemand had die ooit bekeken en er zaten schermafdrukken van verkooppagina’s tussen met adressen erop. Die foto’s staan daarom standaard uit en gaan één voor één door een goedkeuringsscherm voordat ze publiek kunnen worden.
  • De bestandsnaam volgt het origineel, niet de rol. Een foto heet naar de opname waar hij vandaan komt. Had de rol in de naam gezeten, dan kost het omwisselen van “collectie” en “doos” twee hercompressies van een foto van 24 megapixel. Nu is het één veld in de database.
  • Kleur is nergens het enige signaal. Actief, nieuw, incompleet en fout worden altijd ook door tekst, vorm of positie gedragen. In dezelfde lijn: verwijderen bestaat nergens in het beheer. Alles gaat op non-actief en is terug te zetten en er zijn twee rollen, waarvan de ene alles ziet en niets kan wijzigen.

Wat er nog niet in zit

De site staat uitgerold maar is nog niet echt live. Wat er nog moet gebeuren is de finale scan van het bronmateriaal en het nakijken van de foto’s en dat is handwerk.

Wat het opleverde

Dit is het eerste project waarbij de eisen van één concrete gebruiker de architectuur bepaalden in plaats van de vormgeving. Werkt met de muis, leest geen Engels jargon: dat zijn geen stijlkeuzes maar beslissingen over waar een statusveld staat, wat een knop mag doen en of verwijderen überhaupt bestaat.

Verder dat het echte werk in het inlezen zit. De CRUD eromheen is het kleine deel; de scan die uit een gegroeide mappenstructuur met dubbele volgnummers, ontbrekende originelen en Acrobat-sorteertrucs een bruikbaar datamodel destilleert is de rest van het project.